Pulang dalam Sujud: Taubat Seorang Pengembara di Tanah Sunda

Sabtu 07-03-2026,17:52 WIB
Reporter : Haidaroh
Editor : Haidaroh

Rangga menelan ludah. Kata-kata itu sederhana, tapi menghantam kesombongannya selama ini.

******

Malam makin larut. Bintang bertaburan di langit Sunda yang jernih.

“Aa,” suara Siti lirih, “naha Aa kantos ngarasa bagja dina perjalanan?”

Pertanyaan itu membuat Rangga terdiam lama.

“Bagja?” ia mengulang pelan. “Abdi sering ngarasa bébas. Tapi bébas teu salawasna bagja.”

Siti mengangguk. “Bébas téh kawas manuk leupas tina kurung. Tapi lamun teu gaduh sarang, anjeunna bakal capé ku angin.”

Rangga tersenyum getir. “Abdi manuk tanpa sarang, nya?”

“Teu kedah kitu,” jawab Siti cepat. “Sadayana jalma gaduh kasempetan pikeun uih.”

“Uih ka mana, Ti?”

Siti menatapnya dalam-dalam. “Ka Gusti.”

Angin malam berembus lebih dingin. Kata itu, Gusti terasa seperti pelukan sekaligus teguran.

******

Keesokan paginya, Rangga berjalan menyusuri pematang sawah. Ia bertemu Ajengan Rahmat, imam surau yang dulu mengajarinya mengaji.

“Rangga? Masya Allah, lila teu katingali!”

Rangga mencium tangan lelaki tua itu. “Hapunten, Ajengan. Abdi lami hilap jalan ka lembur.”

Ajengan Rahmat tersenyum bijak. “Nu hilap jalan téh sanés suku, tapi hate.”

Rangga tertawa kecil. “Ajengan, naha jalma sapertos abdi tiasa ditebus?”

Kategori :